"Ik wil van de pijn af" is geen doel en juist DAAR gaat herstel vaak stuk.

In het kort

• Pijnvrij zijn, sterker worden of zonder klachten trainen zijn geen doelen, het zijn middelen.
• Zonder een helder waarom zakt motivatie in recreatieve sporters voorspelbaar weg op het moment dat de acute pijn zakt.
• Onderzoek laat zien dat betekenisvolle, persoonlijke doelen adherence, herstel en terugkeer naar sport significant verbeteren.
• Bij Performance Guys starten we daarom elke intake met één vraag: wat wil je straks weer kunnen, en waarom is dat belangrijk voor jou?

Waarom "van de pijn af" geen doel is

Pijnvrij zijn is geen doel. Het is een middel. Een middel om iets anders te doen dat jij belangrijk vindt. Weer een halve marathon lopen. Voetballen met je kinderen zonder 's avonds naar ibuprofen te grijpen. Je wekelijkse padeltoernooi volhouden. De trailrun in september uitlopen.

Zonder dat grotere plaatje gebeurt er iets voorspelbaars bij recreatieve sporters. In de eerste weken gaat het goed. De pijn zakt, de oefeningen helpen, het gevoel van vooruitgang trekt je erdoor. Daarna komt het moment waarop de klachten zijn verbeterd, maar het werk nog niet af is. Je moet nog weken door met specifieke belasting, variatie en transfer naar je sport.

Op dat kruispunt stoppen de meeste mensen. Niet omdat ze lui zijn. Omdat hun enige doel al is afgevinkt. Pijn weg, klaar.

Wat de literatuur hierover laat zien

Dit is geen onderbuikgevoel. In een Cochrane review van Levack en collega's (2015) bleek dat gestructureerd, persoonlijk doelen stellen in revalidatie de uitkomsten en het engagement van patiënten verbetert in vergelijking met standaardzorg zonder expliciete doelen.

Vanuit de zelfdeterminatietheorie van Ryan en Deci (2000) weten we waarom dat zo is. Autonome motivatie (je doet iets omdat het er voor jou toe doet) voorspelt adherence, doorzettingsvermogen en welzijn. Gecontroleerde motivatie (je doet iets omdat het moet, of om pijn te vermijden) zakt zodra de externe druk wegvalt.

En specifiek bij sportblessures: Ardern en collega's (2014) lieten in een systematische review in de British Journal of Sports Medicine zien dat maar iets meer dan de helft van de sporters na een voorste kruisbandreconstructie teruggaat naar hun oude sportniveau. Psychologische factoren, waaronder angst voor herblessure, vertrouwen en motivatie, spelen daar een grote rol in. Fysiek herstel alleen is niet genoeg. Zonder helder doel sluit je die laatste kloof niet.

De valkuil van "middel doelen"

Veel sporters die bij ons komen, formuleren hun doel in termen van middelen:

• "Ik wil pijnvrij kunnen trainen."
• "Ik wil sterker worden in mijn been."
• "Ik wil zonder klachten kunnen hardlopen."
• "Ik wil niet meer vastlopen tijdens een wedstrijd."

Dat klinkt logisch, maar het is allemaal hoe, niet waarom. Pijnvrij, sterker en zonder klachten zijn eigenschappen van een weg. Ze zijn geen bestemming.

Vergelijk het met rijden. Een werkende auto is geen doel, het is een middel om ergens te komen. Als je niet weet waarheen, stopt de auto zodra de motor weer loopt.

Wat een echt waarom klinkt als

Als we doorvragen bij een recreatieve sporter, komt er bijna altijd iets anders uit dan de eerste zin. Het echte waarom klinkt zo:

• "Ik wil volgend seizoen weer met mijn voetbalteam meespelen, ook de uitwedstrijden."
• "Ik wil in juni de Dolomieten over op de fiets met mijn broer, daar trainen we al twee jaar voor."
• "Ik wil met mijn dochter kunnen basketballen zonder na vijf minuten te moeten stoppen."
• "Ik wil me weer sterk voelen in mijn lichaam, omdat ik merk dat ik sinds deze klacht anders in het leven sta."

Dat zijn doelen. Ze geven richting, ze geven weerstand een context, ze maken duidelijk welke middelen relevant zijn en welke niet.

Waarom wij hier bij iedere intake op doorvragen

De vraag "waarom wil je hier weer bij kunnen" is geen gespreksopener. Het bepaalt wat we doen.

• Iemand die weer wil voetballen, heeft richtingsverandering en remkracht nodig, niet alleen een sterke quadriceps.
• Iemand die door de Dolomieten wil fietsen, heeft duurbelasting en positietolerantie nodig, niet alleen mobiliteit.
• Iemand die met haar kind wil spelen, heeft reactievermogen en coördinatie in lage intensiteit nodig, niet alleen pijnverlichting.

Zonder waarom kiezen we een gemiddeld protocol. Mét waarom kiezen we precies wat jouw systeem nodig heeft om daar te komen.

Wanneer je dit bij jezelf kan checken

Stel jezelf eerlijk de vraag:

• Als ik morgen pijnvrij wakker word, wat wil ik dan als eerste kunnen doen?
• Welk moment in mijn sport of leven mis ik op dit moment het meest?
• Waarom zou het me spijten als ik dat over een jaar nog niet terug heb?

Als je daar geen antwoord op hebt, is je motivatie kwetsbaar voor elke dip. Niet omdat je niet sterk genoeg bent, maar omdat er niets aan de andere kant van de tunnel staat.

Loop je zelf vast in je herstel of trainingsopbouw? Klik hier en kom langs voor een intake, dan kijken we samen niet alleen naar je klacht, maar ook naar waar je weer heen wil.

Bronnen

• Ryan, R. M., & Deci, E. L. (2000). Self-determination theory and the facilitation of intrinsic motivation, social development, and well-being. American Psychologist, 55(1), 68-78.
• Levack, W. M. M., Weatherall, M., Hay-Smith, E. J. C., Dean, S. G., McPherson, K., & Siegert, R. J. (2015). Goal setting and strategies to enhance goal pursuit for adults with acquired disability participating in rehabilitation. Cochrane Database of Systematic Reviews, (7), CD009727.
• Ardern, C. L., Taylor, N. F., Feller, J. A., & Webster, K. E. (2014). Fifty-five per cent return to competitive sport following anterior cruciate ligament reconstruction surgery: an updated systematic review and meta-analysis including aspects of physical functioning and contextual factors. British Journal of Sports Medicine, 48(21), 1543-1552.